ลูกพ่อ

เมื่อเสาร์เรายังสนุกกับเพื่อนเก่า หัวเราะกันคึกคัก  แต่พอตกกลางคืนก็มีเรื่องที่ทำให้สับสนและเป็นอะไรที่งี่เง่ามากๆ พอวันอาทิตย์มาถึงทำให้เราได้คิดว่า ชีวิตของคนเราก็แค่นี้เพราะพึ่งได้รับข่าวร้ายมาว่า พ่อบุญธรรมที่เรารักและเคารพได้จากไปอย่างกระทันหัน พ่อกับเม่เราเสียใจกับเรื่องนี้มาก มากกว่าเราเสียอีก รู้เพียงว่าแม่ร้องไห้แทบไม่มีสติเพราะพ่อแม่เราพึ่งจากกับพ่อบุญธรรมมาไม่นานแล้วยังพึ่งคุยโทรศัพท์ไม่กี่ชั่วโมงเอง สำหรับพ่อเรานั้นข้างนอกอาจดูเข้มแข็งแต่ข้างในลึกๆ พ่อคงเสียใจมาก(อาจแอบไปร้องไห้คนเดียวเหมือนเราก็ได้)เพราะทั้งพ่อและแม่ เป็นเพื่อนรักกับพ่อบุญธรรมตั้งแต่สมัยเป็นเด็กๆ แล้วติดต่อกันตลอดเวลาของอายุท่าน
 
เมื่อประมาณสองเดือนก่อนพ่อบุญธรรมป่วยเข้าโรงพยาบาลอยู่เป็นเดือนเกือบไม่รอด แต่ด้วยกำลังใจ จากญาติๆ และเพื่อนสนิทอย่างพ่อแม่เราท่านก็ผ่านช่วงเวลานั้นได้  แต่แล้วคนประมาณบางคนก็ได้มาพรากชีวิตพ่อบุญธรรมไป พ่อขี่มอเตอร์ไซค์(ทุกครั้งจะเอารถยนต์ไป) วิ่งช้าๆ ในหมู่บ้านเพื่อไปทำธุระให้พ่อเราแล้วรถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาชนรถพ่ออย่างแรง แม้จะมีคนรีบนำส่งโรงพยาบาลแต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตของพ่อได้  ส่วนลูกๆของพ่อบุญธรรม พี่คนเล็กบอกว่าจะบวชให้พ่อตอนท่านมีชีวิตอยู่แล้วก็ติดงานติดธุระทุกครั้ง  จนถึงวันนี้พี่เค้าคงเสียใจมากเพราะพี่คงทำได้แค่บวชหน้าไฟให้พ่อยิ่งพี่ชายคนนี้แค่ผู้หญิงหักอกเดือนละคนพี่แกก็กินเหล้าเมาแล้วก็ร้องไห้มันทุกครั้ง
 
รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเราเองต้องการอะไรมากที่สุด  เราไม่อยากเห็นน้ำตาของแม่  ไม่อยากให้พ่อเสียใจ  อยากให้พี่สาวและครอบครัวของพี่สาวมีความสุข ใครคนอื่นเราไม่สนใจไปมากกว่าคนในครอบครัวของเราแล้ว ถ้าพวกเขาทุกข์ มีน้ำตา หรือเสียใจ จะมีใครล่ะที่ช่วยเค้าได้ถ้าไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกัน ทุกคนในครอบครัวของเรามีเราเป็นศูนย์กลางไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเค้ามักจะบอกเราเป็นคนแรก และพูดความจริงทุกครั้งที่ถาม  แล้วเราล่ะเสียใจหรือทุกข์ใจแม้ไม่พูดออกมาแต่ทุกคนในครอบครัวจะรับรู้ แม้ไม่รู้สาเหตุที่เราเป็นแต่เค้าจะให้กำลังเราเสมอ
 
อยากบอกว่า ถ้าคุณทะเลาะกับพ่อแม่ไม่ว่าจะครั้งใดก็ตาม คงร้องไห้เสียใจที่โดนท่านตีหรือด่า  เคยแอบมองหรือเปล่าว่าท่านเองก็เจ็บแล้วร้องไห้ออกมาเหมือนกันตอนนั้นคุณคงยังไม่รู้สึกอะไรแค่เฉยๆกับภาพนั้นเพราะคิดว่าเสมอกัน  แต่ถ้าคุณคิดไม่อยากเกิดมาเป็นลูกท่านแล้ว หรือโดนท่านว่าไม่น่าเลี้ยงมาให้เสียข้าวสุกล่ะก็ ให้คิดใหม่นะ  ผู้หญิงคนหนึ่งทนอุ้มท้องมาถึง 9 เดือนมีโอกาสฆ่าเราได้ตลอดเวลาในท้องแต่ก็ไม่ได้ทำ ทนเจ็บคลอดเราออกมา จำได้ไหมสะดือที่เรามีกันน่ะมันมาจากไหนเล่าถ้าไม่ใช่จากแม่เรา  เคยคิดว่าไม่อยากอยู่แล้วกับครอบครัวแบบนี้ตอนเป็นเด็กๆ แต่เมื่อโตขึ้นเจอแบบทดสอบพ่อกับแม่จะแยกทางกันตอนคุณอายุ24 มันน่าจะดีใจที่ความคิดจะได้เป็นจริงและเราก็โตแล้วมันน่าจะดีกับเราแต่แล้วความรู้สึกมันไม่อยากเสียใครคนหนึ่งในครอบครัวไป พยายามทุกทางให้ได้ครอบครัวกลับมาเหมือนเดิมแล้วก็ให้รู้ไว้ว่าสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นคือ  การพูดคุยกันในครอบครัว การพูดความจริง ความเข้าใจกัน ให้โอกาสกันและกัน ทำให้ครอบครัวกลับมาเหมือนเดิมได้  แล้วถ้าคุณรู้สึกไม่ชอบหน้าพี่หรือน้องคุณเลยตีกันได้ทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่เคยพูดดีกับเค้าเลย คำว่าพี่อาจไม่มีออกมาจากปากแต่รู้ไว้เถอะว่าพอถึงเวลาหนึ่งแล้ว ไม่มีอะไรจะมาแยกความเป็นพี่น้องไปได้ความผูกพันกันไม่รู้มันเกิดขึ้นตอนไหน อาจเป็นตอนที่ตีกันแล้วร้องไห้ทั้งคู่พอพ่อแม่รู้ท่านทำโทษทั้งคู่ หรือตอนที่ใครคนหนึ่งแต่งงานมีครอบครัวก่อนจึงทำให้เรารู้ว่าครอบครัวสำคัญกับเรามาก..
 
บ่นและระบายมามากพอแล้ว  พรุ่งนี้จะเดินทางไปร่วมงานศพพ่อบุญธรรมแล้ว สิ่งที่ทำให้ท่านได้คงเป็นเพียงแค่เคาะโรงแล้วบอกท่านว่า "หนูมาแล้ว หนูรักพ่อนะ"  แล้วทำให้คนที่มีชีวิตอยู่มีความสุขและบอกให้ท่านรู้ว่าเรารักท่านขนาดไหนตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่กับเรา…
 
ปล. ใกล้วันพ่อแล้วใครไม่เคยบอกให้พ่อแม่รู้ว่ารักท่าน  ก็ให้ใช้โอกาสนี้บอกให้ท่านรู้ไว้นะ  เราไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไรวันนี้มีโอกาสก็รีบทำมันซะนะ
 
..หนูนิด  ลูกพ่อแม่ค่ะ..
Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s