ความรักของเลขาคณิต มันน่าคิดนะเนี่ย

 


นานมาแล้ว … มีวงกลมอยู่วงหนึ่ง เศษเสี้ยวหนึ่งของมันหายไป มันกลิ้งไป … กลิ้งไป ตามหาเศษเสี้ยวที่หายไปนั้น

มันเจอผู้คนมากมาย แต่ไม่มีใครเลย ที่จะเติมเต็มมันได้ บางที .. ก็ใหญ่เกินไป ถ้าฝืน … ก็จะเจ็บทั้งสองฝ่าย

บางที … คิดว่าเข้ากันได้ แต่พอจะก้าวไปข้างหน้า … ถึงได้รู้ว่า "ไปด้วยกันไม่ได้"

บางที … เศษเสี้ยวมีหนามแหลมคม กว่าจะรู้ตัวว่า "ไม่ใช่" ก็ได้ทิ้งบาดแผลและความเจ็บปวดมากมายไว้ให้เจ้าวงกลม

มันยังกลิ้งไป … กลิ้งไป

จนในที่สุด … ก็ได้พบเศษเสี้ยวของมัน

แล้ววงกลม … ก็เต็มวง ถ้าเรื่องมันจบแฮปปี้ยังงี้ก็ดีเนอะ

ยังจำเศษเสี้ยวของวงกลมนั้นได้ไหม? เสี้ยวรูปสามเหลี่ยม… กำลังตามหาวงกลมของมัน มันกลิ้งไป … กลิ้งไป

นี่ก็ไม่ใช่ …

นั่นก็ยังไม่ใช่

พอเจอคนที่คิดว่าใช่ … กลับพบว่า เขามีส่วนเติมเต็มของเขาอยู่ แล้ว

สามเหลี่ยม … กลิ้งไป … กลิ้งไป …

กลิ้งไป … กลิ้งไป จนขอบของมันเริ่มมนลง

ในที่สุดสามเหลี่ยมนั้น กลายเป็น วงกลม และพบว่าตัวเอง สามารถกลิ้งไปได้ด้วยตัวของมันเอง … โดยไม่ต้องการให้ใครมาเติมเต็ม …

Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s