ได้หัวเราะ เพราะเค้าเล่าว่า…

ช่วงนี้ทำงานโค-ตรหนักเลย  เซ็ง  ทะเลาะกับลูกค้า  โมโหลูกน้อง  ผิดใจกับเพื่อนร่วมงาน  แล้วก็พาลน้อยใจไอ้แห้งอีก
เกิดมาเป็นมนุษย์กันนิ  เห็นแก่ตัวกันจังเลยวะ เบื่อเซ็ง  เราวิ่งวุ่นวาย เหนื่อยแทบตาย ล้มตัวลงนั่งนิ่ง  เอ่อคนอื่นเค้าไม่ได้รีบร้อนเหมือนเรากันเลยวะ
(ไม่มีงานทำกัน หรือว่าอู้งานกันอยู่  เอะหรือว่าเค้าแกล้งไม่ใส่ใจเฉยๆเอาไว้กันนะ)  โทรกลับบ้านเม้าท์กับแม่ กับพี่ กับพ่อ พอทำให้ยิ้ม หัวเราะหรืออมยิ้มได้
อุตส่าห์ฝันถึงแม่ ในฝันพูดคุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ แม่บอกว่าแม่เสียแล้วนะ(แม่พูด) ตายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว……..โอ้ยแม่เจ้า แม่ตายแล้วมาคุยกับหนูได้ไงล่ะจะบ้าหรอ(ในฝันฉันพูด)
เช้ารุ่งขึ้นโทรหาแม่  แม่หัวเราะชวนตีเป็นหวยไปนั่น เฮ้ยคนไม่คิดมากก็แบบนี้นะ สุขดี
คุยกับพี่สาว  มันก็ไร้สาระได้ที่เหมือนกัน ถามว่าดูซีรี่ย์เรื่องโน่นนี้ไหม  ไม่ฉันจะดูได้ไงตื่นก็จะบ่ายโมงแล้ว หุหุ
พี่บอกมึงจะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง  โอ้ยไม่กินหรอก บ้านเมืองมันสกปรกจะตาย555
บ่นเรื่องที่ทำงานวุ่นวาย  ยอดขายเพิ่มขึ้นเยอะ  ของส่งลูกค้าไม่ทัน แบบว่าฉันจะเอาคุณไม่ขายหรอ?
เอ่อ อยากบอกว่า กูอยากขายนะ แต่ขายได้เดือนนี้เท่านั้นหรอ?  แล้วอีกสองเดือนข้างหน้าล่ะ?
อีกสองเดือนฉันบอกว่าไม่มีของ  แม่งก็จะไปซื้อที่อื่น งั้นเดือนนี้ทะยอยส่งดีกว่า ขาดส่งเป็นเดือน
บ่นเรื่องงานกับพี่ มันก็ฟังแล้วหัวเราะ  บ่นกับแม่ แม่ยุให้ลาออกเลย
แม่เรานี่มั้นใจในความสามารถลูกสาวเอามากๆ  ไอ้หนูเองยังไม่มั้นใจตัวเองเลยว่างานใหม่หาง่าย หุหุ
น้องจบกันใหม่ๆ ก็บ่นให้ฟังอยากหางานได้เร็วๆ อยากทำงานเร็วๆ (ประเภทร้อนวิชา)
ไอ้เราก็แนะนำได้เท่าที่รู้เห็นอะไรมา  บอกให้น้องอย่ามัวแต่ดีใจให้เตรียมใจเจอเพื่อนร่วมงานใหม่ๆด้วย
เล่าไปเล่ามา  มันอยากกลับไปเรียนใหม่แล้ว…
มันบอกว่าทำไมพอจะทำงาน พอจะเป็นผู้ใหญ่ดูเหมือนอะไรก็ไม่ใช่สิ่งสวยงามแล้ว
ฟังพี่เล่า หนูปวดหัวแล้วอ่ะ 555+
ก็บอกแล้วโลกของการเรียนมันเป็นอะไรที่สนุก ตื่นเต้น
เพื่อนก็จริงใจกว่า(เพราะไม่มีประโยชน์ไรกันมาก นอกลอกการบ้าน ขอข้าวกินฟรี แอบเหร่พี่ชายมัน555+)
แต่เพื่อนที่จะเจอที่ทำงานนี่ซิ ไม่รู้จริงใจขนาดไหน เกิดเป็นหญิงต้องมีอิจฉากันบ้างล่ะ
(แต่โชคดีเรามีแต่ทำงานกับผู้ชาย  ถ้าอยู่กับหญิงปวดหัวมากกว่าเดิมแน่เลย เดี๋ยวอิจฉาที่เราสวยกว่าเอิ๊กๆๆๆ)

โทรหรือกลับบ้านที เหมือนเป็นการชาร์ตแบตฯ จิตใจเรา
เราจะชอบบอกใครๆว่า นอนตื่นสายนั้นคือการชาร์ตแบตฯร่างกาย
แต่ที่คุ้มสุดๆ ต้องการได้คุยกับครอบครัวเราเองนี่ซิ วิเศษที่สุดแล้ว
เคลียดๆ มาก็หัวเราะได้  เพราะต่างจังหวัดเค้าไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับงานเราหรอก
สิ่งที่เค้ารู้ เค้าพูดคือ เรื่องบ้านๆ ไม่ต้องใช้ศัพท์สูง หรือปืนบันไดคุย(ไม่ต้องพยายามเข้าใจ หรือฉันต้องรู้ให้ได้)
เช่น อาทิตย์ก่อนได้หัวเราะก็เพราะ เค้าเล่าว่า…….

เด็กแถวบ้านอยู่ ป.4 แต่ทำการบ้านไม่ได้  แม่เค้าก็บอกว่าให้ไปถามอาเค้าซิ
อาเค้าเป็นครูสอนเด็กประถมอยู่
ไอ้เด็กคนนี้ทำหน้าเซ็ง (แม่เราช่างโง่อย่างนี้) พร้อมบอกแม่ว่า
โอ้ย….อย่างอาจะรู้เรื่องอะไร…
สอนแค่เด็ก ป.1 จะรู้อะไร…นี่มันการบ้านของเด็ก ป.4 อาเค้าสอนไม่ได้หรอก
ขำ…กันไหมล่ะ…. แต่นิดขำสุดๆอ่ะ


อีกเรื่อง  ปูเป้ วันสองขวบเศษหลานสาวสุดสวยของนิดเอง
ที่บ้านจะพูดอีสานปนไทยกัน
แต่หลักๆ คุยกันบริเวณบ้านคือ อีสาน(บ้านนิดอยู่ กำแพงเพชรนะ)
ปูเป้วิ่งมาหาหลานอีกคนซึ่งพูดภาษากลางเป็นหลัก
น่านัด…น่านัด  หล่าเว้าลาวเปนแล่วเดะ
(แปลหน่อย: น้านัดๆ  หนูพูดอีสานเป็นแล้วนะ)
น่านัด…น่านัด  น่าก็เว้าลาวกั๊บหล่าตี้
(แปลหน่อย: น้านัดๆ  น้าก็พูดอีสานกับหนูซิ)
555+
นี่หลานนิด มันเข้าใจว่าภาษาที่พูดทุกวันคือภาษากลาง ทั้งๆที่ คำที่พูดนั้นล่ะอีสานชัดๆ  เอิ๊กๆๆๆ


หัวเราะได้แค่นี้ไปทำงานที่ตามเวลาของสาวออฟฟิตต่อดีกว่า

 

นี่ล่ะโฉมหน้า  น้านัด  กับ ปูเป้

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ ได้หัวเราะ เพราะเค้าเล่าว่า…

  1. ATISA พูดว่า:

    เออ……….เปงพี่พี่ก้อไม่ให้สอนหรอก สอนได้แค่เด็กป.1 เชอะ………กำเจงๆ…….

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s