“ฉันสวยเลือกได้”และคุณล่ะ?

 ใคร ๆ ก็ว่าฉันนั้นสวยเลือกได้ … เลือกหนุ่ม ๆ นับร้อยพันที่มาจีบตัวเองได้ และเลือกหนุ่ม ๆ ที่ตัวเองไม่ชอบทิ้งได้ เหมือนเด็ดใบกระเพราอย่างไรอย่างนั้น เพราะฉันนั้นสวยเลือกได้อย่างไรล่ะ…
 

ตอน ฉันอายุยี่สิบสองปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 1 :  นาย สาธิต อาชีพข้าราชการ
วิธีการเข้ามาจีบ :   ขอ เบอร์โทรศัพท์ โทรมาชวนไปเที่ยวโน่นนี่
ผลลัพธ์ :             ฉันไม่สนใจที่จะไปด้วย ปฏิเสธไปแล้ว
สาเหตุ :              นายสาธิตไม่รวย
        … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …
 

ตอนฉันอายุ ยี่สิบสามปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 2 :  นาย สมเจตน์  อาชีพพ่อค้า
วิธีการเข้า มาจีบ :  เสนอตัวพาครอบครัวฉันไปเที่ยวทะเล
ผลลัพธ์ :             ฉันคิดอยู่หนึ่งชั่วโมง และปฏิเสธไป
สาเหตุ :             นายสมเจตน์รวย แต่ไม่หล่อ อ้วน หัวล้าน
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอนฉันอายุยี่สิบสี่ปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 3 :  นายวินัย  อาชีพอาจารย์ มหาวิทยาลัย
วิธีการเข้ามาจีบ :   เอา ตำราวิชาการที่เขาเขียนเองมาฝาก แต่ฉันอ่านไม่รู้เรื่อง
ผลลัพธ์ :             ฉันเอาหนังสือไปชั่งกิโลขาย เอาเงินมาซื้ออาหารให้แมวกิน
สาเหตุ :              นายวินัยรวย หล่อ แต่ดูเหมือนคนขี้โรค สติเฟื่องเกินไป
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอนฉันอายุยี่สิบห้าปี
ผู้เคราะห์ ร้ายที่ 4 :  นายวัฒนา อาชีพนักกีฬาทีมชาติ
วิธีการเข้า มาจีบ :   เสนอตัวพาครอบครัวฉันไปดูเขาแข่งโอลิมปิกที่จีน
ผลลัพธ์ :               ฉันคิดอยู่สองคืนและปฏิเสธ
สาเหตุ :                นายวัฒนารวย หล่อ แข็งแรง แต่ดูไม่อบอุ่นเลย
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอนฉันอายุยี่สิบหกปี
ผู้เคราะห์ ร้ายที่ 5 :  นายชูชาติ อาชีพนักดนตรี
วิธีการเข้า มาจีบ :   แต่งเพลงรักให้ฉันและร้องให้ฉันฟังในคืนพระจันทร์เต็มดวง
ผลลัพธ์ :              ฉันฟังเพลงจบแล้วหัวเราะน้ำตาร่วง โบกมือไล่เขากลับไป
สาเหตุ :              นายชูชาติรวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น แต่ไม่เร้าใจ
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …
 

ตอน ฉันอายุยี่สิบเจ็ดปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 6 :  นาย อารยะ อาชีพนักแข่งรถมอเตอร์ไซด์
วิธีการเข้ามาจีบ :   พาฉันซ้อนมอเตอร์ไซด์ซิ่งไปบนถนนร่วมกับฝูงเด็กแว้น
ผลลัพธ์ :              ฉัน…ก็สนุกดีนะ แต่ไม่เอาดีกว่า
สาเหตุ :              นายอารยะรวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ แต่ดูไม่เป็นผู้ใหญ่
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอนฉันอายุ ยี่สิบแปดปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 7 :  นาย อุดม อาชีพทหาร
วิธีการเข้ามาจีบ :   สอน ฉันขี่ม้าและขับรถจิ๊ปในค่ายทหาร
ผลลัพธ์ :             มันไม่ใช่นะกิ๊บ…
สาเหตุ :             นายอุดมรวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ เป็นผู้ใหญ่ แต่น่ากลัวเกินไป
         … ก็ฉันสวยเลือกได้นี่ …
 

ตอนฉันอายุ ยี่สิบเก้าปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 8 :  นาย ศักดิ์ชาย อาชีพดารานักแสดง
วิธีการเข้ามาจีบ :   พาฉันไปนั่งดูเขาแสดงละครในกองถ่ายฯ และพาฉันไปยืนให้ปาปารัชซี่ถ่ายภาพ
                        เป็นเวลาสิบนาที เพื่อให้ข่าวของเรากระฉ่อนไปทั้งเมือง
ผลลัพธ์ :              ฉันตบหน้าเขาและวิ่งหนีจากมาเมื่อรู้ความจริง
สาเหตุ :              นายศักดิ์ชายรวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว แต่เป็นเกย์…
                        ต้องการควงฉันเพียงเพื่อกลบข่าว
         … ไม่เป็นไร ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอน ฉันอายุสามสิบปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 9 :  นาย สถิตย์ อาชีพหมอดูชื่อดัง
วิธีการเข้ามาจีบ :   ดึง มือฉันไปดูและทำนายทายทักโชคชะตาเนื้อคู่ว่าน่าจะทำอาชีพหมอดูแน่ ๆ (เชยมาก ๆ)
ผลลัพธ์ :             ฉันให้แห้วกระป๋องเขาไป
สาเหตุ :             ก็ดีหรอก…นายสถิตย์รวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว ไม่เป็นเกย์
                       แต่ดูเจ้าชู้
         … ไม่เป็นไร ฉันสวยเลือกได้นี่ …

ตอนฉันอายุสามสิบเอ็ดปี
ผู้เคราะห์ ร้ายที่ 10 :  นายวิชชุ อาชีพพนักงานบริษัทเอกชน
วิธีการเข้า มาจีบ :   ซื้อดอกไม้มาฝาก เข้าหาทางพ่อแม่ฉัน ส่งการ์ดข้อความหวาน ๆ มาให้
                         ชวนฉันไป ทานข้าวเย็นในโรงแรมสุดหรู ฯลฯ
ผลลัพธ์ :              ฉันคิดหนัก แล้วปฏิเสธไป
สาเหตุ :               นายวิชชุรวย หล่อ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว ไม่เป็นเกย์
                         ไม่เจ้าชู้ แต่ไม่มีอารมณ์ขัน
         … ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ฉันสวยเลือกได้นี่ …
 

ตอนฉันอายุสามสิบสองปี
ผู้เคราะห์ ร้ายที่ 11 :  นายอนันต์  อาชีพนักบิน
วิธีการเข้า มาจีบ :     พาฉันนั่งเครื่องบินฟรีไปบาหลี พร้อมเลี้ยงอาหารทะเลใต้แสงเทียน สุดโรแมนติก
                           ริมชายหาดแปซิฟิกตอนใต้
ผลลัพธ์ :                ฉันนอนก่ายหน้าฝาก คิดหลายคืนแล้วปฏิเสธ (อีกแล้ว)
สาเหตุ :                นายอนันต์หล่อ รวย แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจ เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว ไม่เป็นเกย์
                          ไม่เจ้าชู้ มีอารมณ์ขัน แต่ฉันอยากได้ทั้งหมดที่ว่ามามากกว่านี้ โดยเฉพาะความรวย
         … เอ่อ ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ฉันสวยเลือกได้นี่ …
 

ตอนฉันอายุสาม สิบสามปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 12 :  นายนพพล  อาชีพนักการเมือง
วิธีการเข้ามาจีบ :     ชวนฉันไปดูแหวน ทำทีจะให้คนอื่น แต่เมื่อฉันเลือกแหวนวงที่สวยที่สุด
                          (และราคาแพงที่สุดหลักหลายแสนบาท) ขึ้นมา เขาก็มอบให้ฉันและ
                          คุกเข่าขอแต่งงานพร้อมสินสอดยี่สิบล้านบาท (ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะนะ
                          ก่อนเล่นการเมืองจนจะตาย)
ผลลัพธ์ :               ฉันเขินมาก ปฏิเสธเขาแล้ววิ่งหนีมา เหมือนนิยายรักน้ำเน่า
สาเหตุ :                นายนพพลหล่อมาก รวย แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจมาก เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว ไม่เป็นเกย์
                          ไม่เจ้าชู้ มีอารมณ์ขัน แต่ฉันอยากได้ทั้งหมดที่ว่ามามากกว่านี้อีก โดยเฉพาะความรวย
         … เอ่อ ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ฉันสวยเลือกได้นี่เนอะ …

ตอนฉันอายุสาม สิบสี่ปี
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 13 :  นายสิน  อาชีพนักธุรกิจ
วิธีการเข้ามาจีบ :     เขา ทำทุกอย่างเท่าที่ผู้ชายที่เคยมาจีบฉันทั้งสิงสองคนก่อนหน้าจะทำให้ได้
                          รับปากว่าจะยกธุรกิจโรงงานหมูยอร้อยล้านให้เป็น เจ้าของ เงินทองข้าวของ
                          อะไรอยากได้จะทุ่มให้ไม่อั้น
ผลลัพธ์ :                ฉันปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ แม้ว่าเขาจะอ้อนวอนแทบเป็นแทบตายก็ตาม
สาเหตุ :                นายสินหล่อมาก ๆ รวยมาก ๆ แข็งแรง ดูเป็นคนอบอุ่น เร้าใจมาก เป็นผู้ใหญ่ ไม่น่ากลัว
                          ไม่เป็นเกย์เลย  ไม่เจ้าชู้แน่นอน มีอารมณ์ขัน แต่ฉันอยากได้ทั้งหมดที่ว่ามามากกว่านี้อีก
                          โดยเฉพาะความรวย
         … เอ่อ ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ฉันสวยเลือกได้นี่ใช่มั๊ย …

ตอนฉันอายุสามสิบห้าปี
ผู้เคราะห์ ร้ายที่ 14 :  … ไม่มี …
ผลลัพธ์ :                ฉันเริ่มหันซ้ายหันขวาหาคนที่จะเข้ามาหา (หายไปไหนหมดเนี่ย)
                           พยายามสืบค้นดูว่าเจ้าสิบสามคนที่เคยมาจีบฉัน นั้นไปไหนหมด
                           และพบว่า ทุกคนแต่งงานกันกันไปหมดแล้ว จำได้ว่าเคยได้ยินใครในสิบสามคนนี้
                           แหละบอกฉันว่า "ผมจะรอ คอยคุณตลอดไป" เชอะ คนผีทะเลไม่รักษาคำพูด…
สาเหตุ :                 เพื่อนชายคนหนึ่งของฉัน (ที่แต่งงานแล้ว) บอกฉันว่า "ก็แบบนี้แหละผู้หญิงเลือกมาก
                           จนไม่มีให้เลือก ส่วนผู้ชายน่ะ ไม่เลือกอะไรเล้ยนอกจากหน้าตาแล้วก็มาเสียใจทีหลังทั้งคู่ ฮ่าๆๆๆ"
"พูดอะไรของเธอ ฉันสวยเลือกได้นะ" ฉันโมโห "แล้วก็ตอนนี้มีให้เลือกมั๊ยล่ะ ฮ่าๆๆๆ … ฉันนิ่งอึ้ง อาจจะจริงของเขา…
ผู้เคราะห์ร้ายที่ 14 :  … ก็ยังไม่มี …
                            โลกบัดสี อเวจีบัดซบ … สวยเลือกได้อย่างฉันทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย …
 
     วันหนึ่ง ฉันไปยืนต่อแถวซื้อขนมเค้กเจ้าที่ดังที่สุดในเมืองไทยมากิน ระหว่างยืนรอคิวซื้ออยู่หน้าร้าน ฉันก็มองใบหน้าของตัวเองในผนังกระจก ภาพที่เห็นคือหญิง สาวในวัยใกล้กลางคนผิวพรรณเริ่มร่วงโรยกำลังยืนถือร่มกับข้าวของพะรุงพะรัง อยู่ ฉันเห็นสภาพตัวเองในกระจกแล้วยังเผลอวิจารณ์เงานั้นอย่างปากจัดโดยไม่เกรงใจ ว่าจะเป็นเงาตัวเองสักนิด
     ป้าเพิ้งที่ไหนหนอ …ใช่ป้าเพิ้งคนที่เคยสวยงามเปล่งปลั่ง ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผิวนวลสวย หุ่นดีอย่างเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วหรือเปล่าหนอ วันเวลาของคนเรามันผ่านไปไวจริง ๆ…
     ฉันซื้อขนมเค้กกลับมาบ้าน ราคาแพงโหดร้ายทารุณมาก แต่หน้าเค้กก็สวยน่ากินมาก ๆ เช่นกัน ตั้งใจว่าจะกินหลังอาหารเย็นวันนั้นเลย แต่ก็ยั้งใจไว้ เค้กสวย ๆ แบบนี้ไว้กินวันพรุ่งนี้ดีกว่า
      จนถึงวันรุ่งถึงฉันก็ ยังเสียดายที่จะกินเค้กชิ้นนั้น มันสวยเสียจนฉันไม่กล้ากินเลย ดูเล่นให้ชื่นใจอีกสักวันเถอะน่า
     แล้ววันที่สามเมื่อฉัน อยากจะกินเต็มที่ มองไปที่เค้กแสนสวยอีกทีก็ต้องตกใจ โกรธและเศร้าใจ เพราะเค้กแสนสวยก้อนนั้นขึ้นราเสียแล้ว …
     ฉันนั่ง มองเค้กก้อนนั้นแล้วถอนหายใจ นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วก็รู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองก็คงเหมือนกับ เค้กก้อนนี้ มัวแต่กังวลในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยมาจนไม่อาจทำอะไรได้อีก จะเคยสวยเคยสง่าแค่ไหน เมื่อเวลามาถึงช่วงหนึ่ง มันก็ไม่มีความหมายเสียแล้ว
     น่าแปลก บางทีมนุษย์ผู้มีมันสมองเป็นเลิศก็ยังต้องใช้ขนมเค้กที่ไร้ชีวิตมาสอนใจ… แต่ก็ดี เพราะฉันตัดสินใจได้แล้ว
ตอนฉันอายุสามสิบแปดปี
ผู้โชคดีรายที่ 1 :       นายสมหวัง อาชีพครูโรงเรียนประถม
วิธีการเข้า มาย :        ง่ายจนคาดไม่ถึง เขาเดินเข้ามาบอกว่ารักฉัน แต่ต้องเจียมตัวเพราะไม่มีอะไรเลย
                            ขอแค่ได้บอกรักฉันสักครั้งก็ดีใจแล้ว
จากสายตาของฉัน :    นายสมหวังไม่หล่อ ไม่รวย ไม่แข็งแรง ดูไม่อบอุ่นเร้าใจ เป็นผู้ใหญ่พอประมาณ น่ากลัวบางครั้ง
                            แต่ก็ไม่เป็นเกย์ ไม่เจ้าชู้ มีอารมณ์ขันนิดหน่อย หนี้สินอีกพอควร หากเทียบกับชายหนุ่ม
                            สิบสามคน ที่ผ่านมาแล้วคงเรียกได้ว่านายสมหวังนั้นสู้ไม่ได้เลยสักนิด แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันประทับใจ
                            ในตัวเขาก็คือเขารักฉันจริง ๆ เขาดูแลฉันได้ เป็นที่พึ่งฝากผีฝากไข้ได้
ผลลัพธ์ :                  ฉันแต่งงานกับนายสมหวังและมีลูกสองคน เราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีความสุข
                            ในบ้านพักครูหลัง โรงเรียน ตอนนี้เราสองคนเก็บเงินไปซื้อบ้านหลังใหม่ถาวรชานเมืองกันอยู่
                            อาจจะต้องกู้เงินธนาคารและผ่อนหลายสิบปีเพราะเราไม่มีเงินสดมากมายนัก แต่เราก็ดีใจที่จะได้มี
                            บ้านเป็นของตัวเอง ทุกวันนี้ฉันมองนายสมหวังด้วยความภูมิใจที่เขาขยันขันแข็งและดีต่อฉัน ไม่ต้อง
                            หล่อ ต้องรวย หรือมีบุคคลิกน่าตื่นเต้นหลงใหลอะไรหรอก แค่รักฉันอย่างจริงใจก็พอแล้ว…พอแล้ว
                            จริง ๆ เพราะที่สุดแล้ว…ลูกผู้หญิงอย่างฉันก็ต้องการแค่นี้แหละ

(ปล. ในที่สุดฉันก็เลือกได้ เห็นมั๊ยล่ะว่าฉันสวยเลือกได้จริง ๆ..)


ขอบคุณที่มา: Fwd mail
ปล. ของนิด  โชคดีที่เรายังไม่ถึง 30 ปี.. แต่เราก็ยังท่องว่า "ฉันสวยเลือกได้" อยู่เลยนะ…. อย่างนี้เราจะหยุดไว้ก่อนหรือว่ารออีกสัก 3-4 ปีดีหว่า ถึงจะยอมรับกับตัวเองว่า "ฉันแก่แล้ว และฉันก็ไม่สวย" แต่คงทำใจไม่ได้จะว่าไรก็ว่าได้ แต่อย่าว่าฉันไม่สวยแล้วกัน555+

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

13 ตอบกลับที่ “ฉันสวยเลือกได้”และคุณล่ะ?

  1. ๏̯͡๏ J-zurzAwA-™-๏̯͡๏ พูดว่า:

    พี่ก็สวย (เค้าว่ายังงั้น) เลือกได้…จึงอยู่เป็นโสดถึงทุกวันนี้ ฮี่ ^^

  2. Own_ พูดว่า:

    นิดก็ว่าพี่เจสวยนะ..ว่าแต่ถึง38ยังอ่ะ.. ต้องดูวันหมดอายุก่อนขึ้นราด้วยนะ เดี๋ยวพอถึงใกล้หมดอายุจะขึ้นรา1-2วันใครมาใกล้ก็คว้าเลยพี่

  3. ๏̯͡๏ J-zurzAwA-™-๏̯͡๏ พูดว่า:

    55+

  4. ATISA พูดว่า:

    เอ่ออ เอ่ออ เ่อ่อออ อออออออออออออออออออ……….!!!

  5. An-un-ya พูดว่า:

    จงเลือกต่อไป555

  6. ATISA พูดว่า:

    เลือกไปถึงไหนแล้วน้องนิด..

  7. กานดา พูดว่า:

    สนุกดีอ่ะ

  8. แม่ พูดว่า:

    ประทับใจ ตอนอายุ สามสิบแปดปีค่ะ เลือกได้ค่ะ เลือกได้

  9. ๏̯͡๏ J-zurzAwA-™-๏̯͡๏ พูดว่า:

    สวยถึงไหนแล้วคะ ฮิฮิ ^^

  10. E-BeeR พูดว่า:

    ผมไม่หล่อคับ…แต่ผมก็เลือก ^_^

  11. Own_ พูดว่า:

    คิดถึงทุกคนจัง… ตอนนี้นิดก็เลือกอยู่นะเลือกที่จะอยู่ยังไงเลือกที่จะเป็นคนแบบไหนเลือกที่จะทำอะไรให้ประเทศไทย ในเวลานี้บ้างเลือกทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดก่อนตำหนิใครๆ…….. และตอนฉันอายุ ยี่สิบแปดปีผู้เคราะห์ร้ายที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ หรือสุดท้ายก็ไม่ทราบ : นาย สุริยัน อายุ27 ปี อาชีพพนักงานบริษัทวิธีการเข้ามาจีบ : แสนง่ายเจอกันขอเบอร์ เค้าบอกว่ารัก โดยที่ไม่สนว่าฉันจะรักตอบหรือไม่ ผลลัพธ์ : อืมช่างตื้อดี แรกๆก็ไม่คิด หลังๆก็อืมดีนะมีคนคอยถามเราเวลาเหนื่อย ฯลฯ คบไว้ก่อนดีกว่า แถมได้แฟนเด็กด้วย55+สาเหตุ : นายสุริยัน ผิวขาว สูง จมูกโด่ง พูดน้อย ไม่จู้จี้จุกจิกตามสเปคที่อยากได้มาเป็นแฟน มีอารมณ์ขัน ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ กินเหล้าบ้างบางครั้ง ดูหน้ากลัวแต่ก็ใจดีสำหรับฉัน ที่สำคัญฉันไม่ปรับตัวอะไรเลยแต่ นายสุริยันต่างหากล่ะที่ปรับตัวเข้าหาฉันผลลัพธ์ : นายสุริยัน ไม่ใช่ผู้โชคดีหรอกเพราะฉันไม่มีที่ให้ผู้โชคดีไหนเลย แต่เค้าเป็นผู้โชคร้ายคนสุดท้ายของฉันต่างหากละ *v*เฉพาะตอนนี้หรือเปล่านะ…..ก็เพราะฉันยังสวยเลือกได้นิ555+

  12. Own_ พูดว่า:

    เมื่อคืนดูช่อง 3 รายการตีสิบ คุณพิมแกสวยเลือกได้จริงๆด้วย…. ฉันจะเอาอย่างคุณพิมบ้าง555+ ถึงไม่สวยฉันก็เลือก….ได้

  13. นายหัวแหวน พูดว่า:

    ขอให้เลือกให้ได้ สมหวังนะครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s